تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

تو دنیای منی، بی انتها و ساکت و سرشار

و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم

تمام آرزوهایم زمانی سبز می گردد

که گویی یکشب دوستم داری تو، می دانم

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم...

دل تو سنگ شد و رفتی

دل من تنگ شد و موندم

باورم نمی شه اما

آره بی تو زنده موندم

ساده ساده شکستم

در به روی خنده بستم

تو اتاق خاطراتم

تا ابد بی تو نشستم

دل من تنهای تنها

گوشه ای پژمرده بی تو

تو منو تنها گذاشتی

بی بهونه جا گذاشتی

توی این دنیای بی رحم

بی کس و تنها گذاشتی

از تو می ترسم

نگاهم که نمی کنی، شبیه دیگران می شوی

دیگرانی که مرا نمی بینند

می ترسم

فکر می کنم

نگاه می کنم

چه قدر شبیه دیگران شده ای.....

این را به پای بچگی ام نگذار، دیگر برایم آب شدن سخت است

روزی هزار مرتبه از دستت لبریز التهاب شدن سخت است

وقتی کنار پنجره ای هر شب به دنبال ردپای خودت هستی

وقتی به فکر دسته گلی باشی از پشت در جواب شدن سخت است...

می نویسم امروز به یاد گذشته، از خاطرات و برای یک دوست.

 از دلتنگی ها ، اشک ها و لبخندها در بودن ها و نبودن ها و

قاصدک هایی که به آنها دل بسته بودیم.

اشکهایم می ریزند بر من و سفیدی این کاغذ.

 دوباره قلم را بر می دارم تا بنویسم، اما از پس اشکهایم با

 لبخندیدلتنگ نگاهم به روزهای خط خورده ی تقویم خیره می ماند.

 و این بار سنگینی گذر زمان را بر شانه های خاطرات به تلخی

 حس می کنم..........

با دیدگانی خسته از پس اشکهایی که در چشمانم حلقه زده،

تو را می بینم.............

اشکهایم قطره قطره فرو می ریزند و تو کم کم محو می شوی.....

 گویی با هر قطره اشک تو نیز قدمی از پس چشمانم

دور می شوی.....